Allez, juste avant de se coucher on écoute Marcia Griffiths reprendre When Will I See You Again. On est en 1974 et Marcia a toujours une voix de rêve:
Et, en prime, JB offre à ses petits amis l'original par les Three Degrees, saturé jusqu'à la goule de violons dégoulinants, de frisures brushinguées qui tiennent toutes seules, de souffrances-dans-son-for-intérieur, de désirs languissants et de chairs inassouvies — bref, de la musique de supertoune:
Affichage des articles dont le libellé est Marcia Griffiths. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est Marcia Griffiths. Afficher tous les articles
mercredi 23 février 2011
mardi 22 février 2011
"Someone who will die for you and more"
Et, quand JB s'est réveillé, il ne faisait pas encore jour, il n'y avait pas encore ce ciel bleu pâle et ces lueurs jaunes du soleil — mais il faisait déjà - 13 et, depuis, Berlin a gagné 3 degrés: il ne fait plus que - 10.
Et, quand JB s'est réveillé, il avait cette reprise de It Ain't Me Babe par Bob Andy & Marcia Griffiths. On écoute:
Sortie en 1970, la chanson n'est la première de Bob Dylan que le duo (le plus célèbre?) du reggae va reprendre. Ici, c'est surtout la voix de Bob Andy qui prédomine, Marcia Griffiths assurant les chœurs (avec une voix plus présente et plus insistante au fur et à mesure du morceau), comme le souvenir lointain d'un amour que le chanteur ne voudrait pas. Puisque c'est ce que disent et répètent les paroles. En gros: si tu cherches quelqu'un, ce n'est pas moi; si tu crois avoir trouvé en moi la bonne personne, tu te trompes; si c'est moi que tu veux, je ne suis pas celui-là.
C'est une chanson qu'on n'aime pas avoir dans la tête au réveil — à moins bien sûr d'être heureux d'avoir plaqué quelqu'un. C'est une chanson qui marque l'impossibilité d'un amour, voire l'impossibilité d'être amoureux. Pff…
On écoute l'original? Chanté par celui que les Scandinaves veulent voir couronné du Prix Nobel de littérature? Oui. On est en 1964 et l'orchestration est bien sûr radicalement différente — mais JB adore les accords d'orgue, si légers qu'on lesatteint entend à peine tant la guitare (puis l'harmonica) est devant:
Parmi toutes celles et tous ceux qui ont chanté ces paroles qui donnent tout de suite envie de pleurer:
You say you're lookin' for someone
Who's never weak but always strong,
To protect you and defend you
Whether you are right or wrong,
Someone to open each and every door,
But it ain't me, babe,
No, no, no, it ain't me, babe,
It ain't me you're lookin' for, babe.
Parmi tous ces interprètes (Johnny Cash, Nancy Sinatra), JB a une préférence pour la version acoustique de Joan Baez, qu'on voit ci-dessous en concert en 1965. Joan Baez qui nous prévient qu'il s'agit pour elle d'une "protest song", qu'elle est contre le mariage et qui chante It Ain't Me Babe avec ce visage désemparé, comme si en fait la chanson était contre-productive et lui montrait qu'elle se trompe, comme si elle se rendait compte en la chantant que sa position a priori de principe et a priori inébranlable n'était pas si aisée, ni à tenir ni à vivre.
Allez, on l'écoute et on n'oublie pas: le soleil brille dans un ciel bleu, malgré les dix degrés en-dessous de zéro.
Et, quand JB s'est réveillé, il avait cette reprise de It Ain't Me Babe par Bob Andy & Marcia Griffiths. On écoute:
Sortie en 1970, la chanson n'est la première de Bob Dylan que le duo (le plus célèbre?) du reggae va reprendre. Ici, c'est surtout la voix de Bob Andy qui prédomine, Marcia Griffiths assurant les chœurs (avec une voix plus présente et plus insistante au fur et à mesure du morceau), comme le souvenir lointain d'un amour que le chanteur ne voudrait pas. Puisque c'est ce que disent et répètent les paroles. En gros: si tu cherches quelqu'un, ce n'est pas moi; si tu crois avoir trouvé en moi la bonne personne, tu te trompes; si c'est moi que tu veux, je ne suis pas celui-là.
C'est une chanson qu'on n'aime pas avoir dans la tête au réveil — à moins bien sûr d'être heureux d'avoir plaqué quelqu'un. C'est une chanson qui marque l'impossibilité d'un amour, voire l'impossibilité d'être amoureux. Pff…
On écoute l'original? Chanté par celui que les Scandinaves veulent voir couronné du Prix Nobel de littérature? Oui. On est en 1964 et l'orchestration est bien sûr radicalement différente — mais JB adore les accords d'orgue, si légers qu'on les
Parmi toutes celles et tous ceux qui ont chanté ces paroles qui donnent tout de suite envie de pleurer:
You say you're lookin' for someone
Who's never weak but always strong,
To protect you and defend you
Whether you are right or wrong,
Someone to open each and every door,
But it ain't me, babe,
No, no, no, it ain't me, babe,
It ain't me you're lookin' for, babe.
Parmi tous ces interprètes (Johnny Cash, Nancy Sinatra), JB a une préférence pour la version acoustique de Joan Baez, qu'on voit ci-dessous en concert en 1965. Joan Baez qui nous prévient qu'il s'agit pour elle d'une "protest song", qu'elle est contre le mariage et qui chante It Ain't Me Babe avec ce visage désemparé, comme si en fait la chanson était contre-productive et lui montrait qu'elle se trompe, comme si elle se rendait compte en la chantant que sa position a priori de principe et a priori inébranlable n'était pas si aisée, ni à tenir ni à vivre.
Allez, on l'écoute et on n'oublie pas: le soleil brille dans un ciel bleu, malgré les dix degrés en-dessous de zéro.
jeudi 30 décembre 2010
"Killing a sound, boy, is easy to do"
Et JB se réveille, taaard. Il ne neige pas, le ciel est gris perle avec des taches d'un bleu très clair et d'un jaune délavé, mais JB a pu constater hier que les congères, dans sa cour ou le long des routes, commencent à atteindre le mètre.
JB se réveille et, sans doute à cause de ce cauchemar traumatisant (dans lequel il était question d'avatars et de réincarnations, d'objets oppresseurs et de courses-poursuites, de volonté de nuisance et de désir de tuer), résonne dans la tête décidément compliquée de JB Always Together, de Bob Andy et Marcia Griffiths. On écoute:
Mais pourquoi associer un cauchemar effrayant à ce morceau absolument joyeuse? Sans nul doute parce que les cauchemars ne sont pas si horribles que cela et, en dépit de l'effroi et de la sidération qu'ils suscitent (JB s'est réveillé en sursaut, comme pour s'extraire le plus vite possible du cauchemar même), montrent au final qu'ils sont avant tout des rêves, donc des message en provenance de l'inconscient pour que le conscient se libère (d'un problème, d'une obsession) et que le sujet l'aide en ce sens.
N'empêche, comment expliquer le lien entre l'amour réel et la volonté d'union du second et l'amour faux et la volonté délibérée de tuer du premier?
La clé se trouve sans doute ici, dans cette reprise qu'on écoute mais qu'on explique d'abord, à l'aide d'une capture d'écran du mange-disques électronique de JB qu'il commente ensuite:
La version originale, intitulée Always Together, a été enregistrée en 1970 et apparaît sur l'album At Studio One, sorti un an plus tard. En 1977, la chanson connaît une nouvelle orchestration sur l'album Kemar, ainsi qu'un nouveau titre: Really Together, à nouveau repris en 1987 sur une compilation dont voici la (jolie) pochette:
Cette version est ponctuée ci-dessous d'une reprise dub par Katarock Sound non seulement du riddim mais aussi de l'interprétation puisque la voix de Marcia Griffiths est vieillie. Problème pour JB qui aime bien être exact: il n'arrive pas à retracer cette version qui, selon le spécimen qu'il en possède dans son mange-disques électronique, daterait de 2004 et fait 1'48'', et que JB avait trouvé sur cette compilation:
Et donc on écoute et on révèle le nom ensuite, puisque la clé se trouve là.
Et, donc, comment s'appelle cette reprise? Killing A Sound. Killing = tuer. Retour à la case départ, réponse à la question. Voire, Bob et Marcia chantent: "Killing a sound, boy, is easy to do." Et même s'il n'est pas question de cela, pour JB, c'est évident: se libérer d'un problème qui pèse sur l'inconscient est facile. Si on fait preuve de témérité, est tenté d'ajouter JB, qui souhaite une belle journée à tous ses petits amis.
JB se réveille et, sans doute à cause de ce cauchemar traumatisant (dans lequel il était question d'avatars et de réincarnations, d'objets oppresseurs et de courses-poursuites, de volonté de nuisance et de désir de tuer), résonne dans la tête décidément compliquée de JB Always Together, de Bob Andy et Marcia Griffiths. On écoute:
Mais pourquoi associer un cauchemar effrayant à ce morceau absolument joyeuse? Sans nul doute parce que les cauchemars ne sont pas si horribles que cela et, en dépit de l'effroi et de la sidération qu'ils suscitent (JB s'est réveillé en sursaut, comme pour s'extraire le plus vite possible du cauchemar même), montrent au final qu'ils sont avant tout des rêves, donc des message en provenance de l'inconscient pour que le conscient se libère (d'un problème, d'une obsession) et que le sujet l'aide en ce sens.
N'empêche, comment expliquer le lien entre l'amour réel et la volonté d'union du second et l'amour faux et la volonté délibérée de tuer du premier?
La clé se trouve sans doute ici, dans cette reprise qu'on écoute mais qu'on explique d'abord, à l'aide d'une capture d'écran du mange-disques électronique de JB qu'il commente ensuite:
La version originale, intitulée Always Together, a été enregistrée en 1970 et apparaît sur l'album At Studio One, sorti un an plus tard. En 1977, la chanson connaît une nouvelle orchestration sur l'album Kemar, ainsi qu'un nouveau titre: Really Together, à nouveau repris en 1987 sur une compilation dont voici la (jolie) pochette:
Cette version est ponctuée ci-dessous d'une reprise dub par Katarock Sound non seulement du riddim mais aussi de l'interprétation puisque la voix de Marcia Griffiths est vieillie. Problème pour JB qui aime bien être exact: il n'arrive pas à retracer cette version qui, selon le spécimen qu'il en possède dans son mange-disques électronique, daterait de 2004 et fait 1'48'', et que JB avait trouvé sur cette compilation:
Et donc on écoute et on révèle le nom ensuite, puisque la clé se trouve là.
Et, donc, comment s'appelle cette reprise? Killing A Sound. Killing = tuer. Retour à la case départ, réponse à la question. Voire, Bob et Marcia chantent: "Killing a sound, boy, is easy to do." Et même s'il n'est pas question de cela, pour JB, c'est évident: se libérer d'un problème qui pèse sur l'inconscient est facile. Si on fait preuve de témérité, est tenté d'ajouter JB, qui souhaite une belle journée à tous ses petits amis.
dimanche 19 décembre 2010
"Feel like grooving now"
Und die skankige Band (G & N & F & der JB) war wieder nightern. Handtasche sowie Labbertasche waren putzigerweise vor Ort und fühlten sich taschenmässig wie zu Hause, wessen Recht sie doch haben (obschon). Kein Popeye, kein Krankenpfleger, und noch dazu diese Tür, die sich nicht schliessen liess mit draussen minus 18. Aber dafür Marcia Griffiths mit Feel Like Jumping von 1969, und irgendwie die innere Stimmung des JBs.
Libellés :
F.,
G.,
Le bonheur,
Marcia Griffiths,
N.,
Ska
jeudi 16 septembre 2010
"the future looks bright"
Und es regnet wieder. Pff… Mist und doppeltmist. Gestern schien die Sonne und gestern hat der JB den ganzen Tag Marcia Griffiths gehört, ständig erstaunt von der Schönheit ihrer Stimme, die er wie irgendwie neuhörte, schien es ihm. Und dieses Rumhören fing mit Let Me Hold You Tight. Ein Lied, das wir gerne heute früh wieder hören um das Regen zu trotzen. Und wir singen sogar mit Marcia mit: "We're thinking about tomorrow 'cause the future looks bright." Allen einen schönen Tag!
Et il pleut encore. Pff… Crutte et crutte de zut. Hier le soleil brillait et hier JB a écouté toute la journée Marcia Griffiths, étonné par la beauté de sa voix qu'il lui semblait entendre avec une oreille nouvelle. Cette écoute en boucle a commencé avec Let Me Hold You Tight. Une chanson qu'on écoute aujourd'hui, à savoir tout de suite, comme pour braver la pluie. Et on chante avec Marcia: "We're thinking about tomorrow 'cause the future looks bright." Et une bonne journée à tou(te)s, hein.
Et il pleut encore. Pff… Crutte et crutte de zut. Hier le soleil brillait et hier JB a écouté toute la journée Marcia Griffiths, étonné par la beauté de sa voix qu'il lui semblait entendre avec une oreille nouvelle. Cette écoute en boucle a commencé avec Let Me Hold You Tight. Une chanson qu'on écoute aujourd'hui, à savoir tout de suite, comme pour braver la pluie. Et on chante avec Marcia: "We're thinking about tomorrow 'cause the future looks bright." Et une bonne journée à tou(te)s, hein.
jeudi 26 août 2010
"The dreams I hold"
On ne se réveille pas avec ça. Mais, pour une raison qu'on ignore, et tandis que la pluie commence à tomber sur Berlin et que le jour se lève, résonne dans la tête la chanson de Freda Payne, Band of Gold (1969), dans sa reprise l'année suivante par Marcia Griffiths:
Et, bien sûr, on ne peut que s'étonner d'avoir dans la tête cette chanson des faiseurs de tubes qu'étaient Holland, Dozier & Holland. Puis, en l'écoutant, on réentend cette phrase: "Since you've been gone, all that's left is a band of gold / All that's left are the dreams I hold." Évidemment, on s'identifie à fond avec la chanson. Non pas avec le fête (ah bravo! pas mal la faute d'orthographe en guise de lapsus!!!) - on recommence. Non pas avec le fait que, comme Freda puis Marcia après elle, on se retrouve sans personne au réveil, sans mari (quoique…) au lendemain de notre mariage qui n'a rien trouvé de mieux que de se tirer sans rien nous dire et, le pompon, sans homme qui nous ait honoré pendant notre nuit de noces, (et, vicelard, on se demande pourquoi le mec en question a plaqué sa nana fraîchement épousée et on se dit: aha! nous on sait dans quel bouge et avec quel partenaire il est à l'heure actuelle!), et donc qu'on se retrouve tout seul avec cette "bande dorée", à savoir une alliance, et des "dreams of what love could be", des rêves de ce que pourrait être l'amour - non, donc: sans ça, mais bien avec des rêves tout court.
Comme on le disait en allemand pas plus tard qu'il y a deux jours, quand on s'était réveillé en faisant un lapsus sur le titre d'une chanson (on était persuadé que c'était Tony's Dream alors que la chanson était plutôt Tony's Theme), on a une fois de plus la preuve que la musique du matin est un prolongement de la musique de la nuit; que la musique du matin est un reflet acoustique de la nuit; que la musique du matin est un reflet acoustique dans la conscience de la musique des rêves qui a résonné dans l'inconscient. Et que, enfin, comme c'était le cas avec le fameux "rêve" de Tony, les paroles de Band Of Gold nous invitent à considérer "the dreams I hold", ces rêves qu'on a faits pendant la nuit. Problème: on a oublié quels rêves on a faits. Mince.
Pour la peine, on écoute la version originale de Freda Payne:
Et, bien sûr, on ne peut que s'étonner d'avoir dans la tête cette chanson des faiseurs de tubes qu'étaient Holland, Dozier & Holland. Puis, en l'écoutant, on réentend cette phrase: "Since you've been gone, all that's left is a band of gold / All that's left are the dreams I hold." Évidemment, on s'identifie à fond avec la chanson. Non pas avec le fête (ah bravo! pas mal la faute d'orthographe en guise de lapsus!!!) - on recommence. Non pas avec le fait que, comme Freda puis Marcia après elle, on se retrouve sans personne au réveil, sans mari (quoique…) au lendemain de notre mariage qui n'a rien trouvé de mieux que de se tirer sans rien nous dire et, le pompon, sans homme qui nous ait honoré pendant notre nuit de noces, (et, vicelard, on se demande pourquoi le mec en question a plaqué sa nana fraîchement épousée et on se dit: aha! nous on sait dans quel bouge et avec quel partenaire il est à l'heure actuelle!), et donc qu'on se retrouve tout seul avec cette "bande dorée", à savoir une alliance, et des "dreams of what love could be", des rêves de ce que pourrait être l'amour - non, donc: sans ça, mais bien avec des rêves tout court.
Comme on le disait en allemand pas plus tard qu'il y a deux jours, quand on s'était réveillé en faisant un lapsus sur le titre d'une chanson (on était persuadé que c'était Tony's Dream alors que la chanson était plutôt Tony's Theme), on a une fois de plus la preuve que la musique du matin est un prolongement de la musique de la nuit; que la musique du matin est un reflet acoustique de la nuit; que la musique du matin est un reflet acoustique dans la conscience de la musique des rêves qui a résonné dans l'inconscient. Et que, enfin, comme c'était le cas avec le fameux "rêve" de Tony, les paroles de Band Of Gold nous invitent à considérer "the dreams I hold", ces rêves qu'on a faits pendant la nuit. Problème: on a oublié quels rêves on a faits. Mince.
Pour la peine, on écoute la version originale de Freda Payne:
vendredi 6 août 2010
"Don't let me down!"
G und N sind weg und verreist. Mist. Und gut angekommen. Super. Und gut mit den zwei lieben britischen As zusammen. Toll.
Es wurde ja den JB damals gefragt, ob er mitkommen wollte. Lieb. Der JB wäre gerne mitgereist, aber inszwischen ist er ein Epoopa geworden und darf nicht mehr mit luftigen Verkehrsmitteln reisen. Krass. Hypo- oder Automobil gehen. Fahr- oder Feuerstuhl sind prima. Kabinen- oder Tretrollern sind der Hammer. Rad- oder Seifenkiste machen Spass. Eisen- oder Bergbahn bieten auf keinerlei Probleme. Last- oder Segelwagen sind absolut denkbar. Reha- und Autoscooter sind auch eine Option. Droschke oder Dampfer passen genauso. Sowie Dromedar oder Esel, Rischka oder Troika, Tandem oder Traktor. Also alle Fahrzeuge ausser Flugzeuge. Unnett. Und Raumfahrzeuge. Doppelt unnett. Sattelauflieger geht, Flieger geht nicht. Und, naja, der JB, hätte zwar dahin, dort wo G und N sind, laufen können (mit Skate, Schlittschuhen, Ski oder mit seinen Ober- und Unterschenkeln), aber sie wären schon zurückgereist, wenn der JB (in 2011) dort angekommen wäre. Egal.
Auf jeden Fall schickte gestern Abend G eine telefonische Rohrpost, wo es geschrieben wurde:
Gerade bei Aggrolites vermisse ich dich besonders. Aber neben mir stehen Beavis und Butthead #2!!!
Hö! Beavis & Butthead… Die bepickelten und luxuriöskopfbehaarten Berlinerbubis und Möchtegernkumpanen, die G und den JB auf Friedrichshainer Nightern und Konzerten verfolgen - und nur in diesem Bezirk, als hätten sie keine Elterns- oder Staatsgenehmigung um die Grenzen des Kiezes zu überschreiten.
Genug mit ihnen.
Dass der JB vermisst wurde, ist schon eine (seeehr) schöne Sache. Aber was sollte der JB sagen? Wenn er fragen darf. Heute Abend ist Nighter im Tommyhaus und G und N sind nicht da? Können Sie bitte wiederholen? Wie? Näh… Unmöglich und unverschämt. Ein Nighter ohne G und N? Der JB bleibt eher zu Hause und strickt einfach seinen sommerlichen sowie winterlichen Badeanzug mit Domestoswolle weiter.
Aber ist er nun wieder doof… F und A kommen doch heute Abend! Pfui… Der JB hatte Glück und sein Abend ist doch gerettet.
Dennoch (ja, ick wees, es gibt immer ein dennoch in dieser erdischen Existenz) gab es gestern Aggrolites, mit G und N (und den lieben britischen As), und der JB war frecherweise abwesend. "Shame and scandal in the family!", wie Peter Tosh (mit The Wailers und The Skatalites) damals in 1965 und Madness 40 Jahre nachher (also in 2005) es sangen.
Shame and scandal - Skatalites - Aggrolites - vermissen - G & N & der JB.
Der Kreis ist geschlossen.
Deshalb hört man diese hinreissende Coverversion (erstmal The Beatles natürlich, dann Marcia Griffiths für die erste Ska/Reggae Adaptierung) von den Aggroliiitesss (Ns Redewendung) und sieht dieses genauso hinreissendes Video der Konzertdurchführung. Man darf auch mitsingen: "Don't let me down!"
Es wurde ja den JB damals gefragt, ob er mitkommen wollte. Lieb. Der JB wäre gerne mitgereist, aber inszwischen ist er ein Epoopa geworden und darf nicht mehr mit luftigen Verkehrsmitteln reisen. Krass. Hypo- oder Automobil gehen. Fahr- oder Feuerstuhl sind prima. Kabinen- oder Tretrollern sind der Hammer. Rad- oder Seifenkiste machen Spass. Eisen- oder Bergbahn bieten auf keinerlei Probleme. Last- oder Segelwagen sind absolut denkbar. Reha- und Autoscooter sind auch eine Option. Droschke oder Dampfer passen genauso. Sowie Dromedar oder Esel, Rischka oder Troika, Tandem oder Traktor. Also alle Fahrzeuge ausser Flugzeuge. Unnett. Und Raumfahrzeuge. Doppelt unnett. Sattelauflieger geht, Flieger geht nicht. Und, naja, der JB, hätte zwar dahin, dort wo G und N sind, laufen können (mit Skate, Schlittschuhen, Ski oder mit seinen Ober- und Unterschenkeln), aber sie wären schon zurückgereist, wenn der JB (in 2011) dort angekommen wäre. Egal.
Auf jeden Fall schickte gestern Abend G eine telefonische Rohrpost, wo es geschrieben wurde:
Gerade bei Aggrolites vermisse ich dich besonders. Aber neben mir stehen Beavis und Butthead #2!!!
Hö! Beavis & Butthead… Die bepickelten und luxuriöskopfbehaarten Berlinerbubis und Möchtegernkumpanen, die G und den JB auf Friedrichshainer Nightern und Konzerten verfolgen - und nur in diesem Bezirk, als hätten sie keine Elterns- oder Staatsgenehmigung um die Grenzen des Kiezes zu überschreiten.
Genug mit ihnen.
Dass der JB vermisst wurde, ist schon eine (seeehr) schöne Sache. Aber was sollte der JB sagen? Wenn er fragen darf. Heute Abend ist Nighter im Tommyhaus und G und N sind nicht da? Können Sie bitte wiederholen? Wie? Näh… Unmöglich und unverschämt. Ein Nighter ohne G und N? Der JB bleibt eher zu Hause und strickt einfach seinen sommerlichen sowie winterlichen Badeanzug mit Domestoswolle weiter.
Aber ist er nun wieder doof… F und A kommen doch heute Abend! Pfui… Der JB hatte Glück und sein Abend ist doch gerettet.
Dennoch (ja, ick wees, es gibt immer ein dennoch in dieser erdischen Existenz) gab es gestern Aggrolites, mit G und N (und den lieben britischen As), und der JB war frecherweise abwesend. "Shame and scandal in the family!", wie Peter Tosh (mit The Wailers und The Skatalites) damals in 1965 und Madness 40 Jahre nachher (also in 2005) es sangen.
Shame and scandal - Skatalites - Aggrolites - vermissen - G & N & der JB.
Der Kreis ist geschlossen.
Deshalb hört man diese hinreissende Coverversion (erstmal The Beatles natürlich, dann Marcia Griffiths für die erste Ska/Reggae Adaptierung) von den Aggroliiitesss (Ns Redewendung) und sieht dieses genauso hinreissendes Video der Konzertdurchführung. Man darf auch mitsingen: "Don't let me down!"
dimanche 30 mai 2010
Dusty digs Reggae
Und man war gestern mit G und É und A bei dem neuen Nighter in der Rigaer Strasse unterwegs und man war ganz, ganz ganz zufrieden: die Musik war toll, die Leute waren lieb, man wurde dazu aufgefordet mitzutanzen, was man auch gemacht hat (und, nicht zu vergessen, Beavis war dabei, leider (?) ohne Butthead - aber das ist eine ganz andere Geschichte - nicht wahr, G?!).
Und dann hat man auch den guten Ralph getroffen und wir haben wieder über Dusty Springfield geredet, denn er und die Anderen von Floorettes haben sich gewundert, warum ich hier auf diesem tätowierten und rauchenden Blog geschrieben habe, dass sie ihre Lieder coveren könnten. Versprochen hatte ich auch einen Post zu schreiben über den Einfluss Dusty Springfields auf Ska- une Reggae Sängerinnen, seitdem viele sie gecovert haben. Jaaa! ihr nichtsahnende Skinheads: DIE Dusty!
Wir fangen an mit Breakfast in Bed, aus dem LP Dusty in Memphis, von 1969, der in jeder Diskothek stehen müsste.
In 1972 produziert Harry J (ja, von Harry J & The All Stars) das Lied mit Reggaerythmen und Lorna Bennett singt es. Es wird wiederum ein Hit! Und Lorna Bennett wurde zwar eine One-Hit-Wonder, aber diese Coverversion hört man wieder und wieder und wieder gern, hier, zu Hause, in Nightern, in den Ohren unterwegs, egal wo. Einfach Spitze (wie man damals sagte… jetzt: geil!).
Dusty inspiriert Harry J und Lorna Bennett und sie inspirieren wiederum Bongo Herman mit African Breakfast am selben Jahr, und sogar Scotty mit Skank in Bed. Hier, bitte schön, Herr Herman mit den Trommern und dem Sax.
Das war also das Breakfast in Bed-Medley.
Man beachte bitte zum Schluss, dass Dusty Springfield eigentlich "Breakfast in Bed / And a kiss or three / You don't have to say you love me" singt, wo Lorna Bennett genau das singt: "Breakfast in Bed / Kisses on me / You don't have to say you love me". Das lustige ist nämlich, dass das Lied auch von den Plünderern von UB40 gecovert wurde. Und was singen sie? Genau! Nicht die Texten von Dusty Springfield, sondern die von Lorna Bennett. Die Räuber…
Auch seeehr bekannt ist Son of a Preacher Man, auch auf Dusty in Memphis zu finden. Und wenn das nicht eine Floorettes-Möglichkeit ist, dann bitte mich erschiessen! (nein, übrigens, das wäre keine gute Idee.) Das Lied wurde erstmal von The Supremes gesungen. Aber die Version von Dusty wurde die berühmteste, nachdem, erklärt uns Wikipedia, Aretha Franklin die Neuinterpretation abgesagt hatte. Dusty, schlau, hat es aber nicht. Hier:
Im selben Jahr, also 1969, produziert John Hurley das Lied neu für The Gaylettes. Es wurde auf diesem historischen Tighten Up-LP herausgegeben und ist immer noch genauso genial:
Und jetzt kommt die grosse Artillerie! Immer noch auf Dusty in Memphis und auch eine potentielle Floorettes-Artillerie. Das Lied heisst Take Another Little Piece of my Heart, hat die Blasinstrumenten, die bei Floorettes unsere Freude machen.
Leider… und mist! ist das Lied nicht auf durohr zu finden.
Mist und wieder Mist!
Naja… Vielleicht taucht es irgendwann auf.
Das Lied wurde auch in 1971 von Hortense Ellis gecovert. Unter einem Pseudonym, Mahalia Saunders, und man kann schon hören, dass Frau Ellis' Stimme manchmal Schwierigkeiten hat, ganz hoch zu gehen:
Dann sind es auch Lieder, die Dusty Springfield selbst gecovert hat, und die auch von den sogenannten Reggae Sisters gecovert wurden.
Dionne Warwicks Close to You (1963) wurde von Dusty Springfield in 1964 gesungen und dann in 1967 von Dame Phyllis Dillon. Jackie DeShannons Put A Little Love in Your Heart (1969) wurde auch von Marcia Griffiths gesungen.
Aber auch Männer haben Dusty Springfields Lieder gecovert. Pat Kelly hat I Just Don't Know What To Do With Myself übernommen, und Jimmy Cliff hat You've Got A Friend gesungen.
Wie viele es glauben, war Dusty Springfield NICHT Amerikanerin. Sondern aus England. Aber sicherlich war sie die Erste, die wie schwarze Soulsängerinnen gesungen hat und die gleiche Orchestration übernommen hat. Das macht sie irgendwie als eine Prä-Northern Soul Frau.
Also nun ein Paar anderen Vorschläge für unseren beliebten Floorettes-Sängerinnen (ok, auch für die Männer).
Und man fängt an mit All The King's Horses von 1971. Bitte schön!
Auch von Dusty in Memphis wäre So Much Love ein guter Kandidat. Hier:
Noch dazu kämen Cherished oder Just One Smile. Die sind aber nicht auf durohr zu finden. Macht nüschts.
Aaalso.
Man hofft zumindestens einigen überzeugt zu haben. Oder, Ralph?!?
Und dann hat man auch den guten Ralph getroffen und wir haben wieder über Dusty Springfield geredet, denn er und die Anderen von Floorettes haben sich gewundert, warum ich hier auf diesem tätowierten und rauchenden Blog geschrieben habe, dass sie ihre Lieder coveren könnten. Versprochen hatte ich auch einen Post zu schreiben über den Einfluss Dusty Springfields auf Ska- une Reggae Sängerinnen, seitdem viele sie gecovert haben. Jaaa! ihr nichtsahnende Skinheads: DIE Dusty!
Wir fangen an mit Breakfast in Bed, aus dem LP Dusty in Memphis, von 1969, der in jeder Diskothek stehen müsste.
In 1972 produziert Harry J (ja, von Harry J & The All Stars) das Lied mit Reggaerythmen und Lorna Bennett singt es. Es wird wiederum ein Hit! Und Lorna Bennett wurde zwar eine One-Hit-Wonder, aber diese Coverversion hört man wieder und wieder und wieder gern, hier, zu Hause, in Nightern, in den Ohren unterwegs, egal wo. Einfach Spitze (wie man damals sagte… jetzt: geil!).
Dusty inspiriert Harry J und Lorna Bennett und sie inspirieren wiederum Bongo Herman mit African Breakfast am selben Jahr, und sogar Scotty mit Skank in Bed. Hier, bitte schön, Herr Herman mit den Trommern und dem Sax.
Das war also das Breakfast in Bed-Medley.
Man beachte bitte zum Schluss, dass Dusty Springfield eigentlich "Breakfast in Bed / And a kiss or three / You don't have to say you love me" singt, wo Lorna Bennett genau das singt: "Breakfast in Bed / Kisses on me / You don't have to say you love me". Das lustige ist nämlich, dass das Lied auch von den Plünderern von UB40 gecovert wurde. Und was singen sie? Genau! Nicht die Texten von Dusty Springfield, sondern die von Lorna Bennett. Die Räuber…
Auch seeehr bekannt ist Son of a Preacher Man, auch auf Dusty in Memphis zu finden. Und wenn das nicht eine Floorettes-Möglichkeit ist, dann bitte mich erschiessen! (nein, übrigens, das wäre keine gute Idee.) Das Lied wurde erstmal von The Supremes gesungen. Aber die Version von Dusty wurde die berühmteste, nachdem, erklärt uns Wikipedia, Aretha Franklin die Neuinterpretation abgesagt hatte. Dusty, schlau, hat es aber nicht. Hier:
Im selben Jahr, also 1969, produziert John Hurley das Lied neu für The Gaylettes. Es wurde auf diesem historischen Tighten Up-LP herausgegeben und ist immer noch genauso genial:
Und jetzt kommt die grosse Artillerie! Immer noch auf Dusty in Memphis und auch eine potentielle Floorettes-Artillerie. Das Lied heisst Take Another Little Piece of my Heart, hat die Blasinstrumenten, die bei Floorettes unsere Freude machen.
Leider… und mist! ist das Lied nicht auf durohr zu finden.
Mist und wieder Mist!
Naja… Vielleicht taucht es irgendwann auf.
Das Lied wurde auch in 1971 von Hortense Ellis gecovert. Unter einem Pseudonym, Mahalia Saunders, und man kann schon hören, dass Frau Ellis' Stimme manchmal Schwierigkeiten hat, ganz hoch zu gehen:
Dann sind es auch Lieder, die Dusty Springfield selbst gecovert hat, und die auch von den sogenannten Reggae Sisters gecovert wurden.
Dionne Warwicks Close to You (1963) wurde von Dusty Springfield in 1964 gesungen und dann in 1967 von Dame Phyllis Dillon. Jackie DeShannons Put A Little Love in Your Heart (1969) wurde auch von Marcia Griffiths gesungen.
Aber auch Männer haben Dusty Springfields Lieder gecovert. Pat Kelly hat I Just Don't Know What To Do With Myself übernommen, und Jimmy Cliff hat You've Got A Friend gesungen.
Wie viele es glauben, war Dusty Springfield NICHT Amerikanerin. Sondern aus England. Aber sicherlich war sie die Erste, die wie schwarze Soulsängerinnen gesungen hat und die gleiche Orchestration übernommen hat. Das macht sie irgendwie als eine Prä-Northern Soul Frau.
Also nun ein Paar anderen Vorschläge für unseren beliebten Floorettes-Sängerinnen (ok, auch für die Männer).
Und man fängt an mit All The King's Horses von 1971. Bitte schön!
Auch von Dusty in Memphis wäre So Much Love ein guter Kandidat. Hier:
Noch dazu kämen Cherished oder Just One Smile. Die sind aber nicht auf durohr zu finden. Macht nüschts.
Aaalso.
Man hofft zumindestens einigen überzeugt zu haben. Oder, Ralph?!?
samedi 22 mai 2010
Proud to say
Der RASH-Nighter war gestern elendig, heute gäbe es nichts skankiges, ich wiederhole: niiichts. Mann ey… So können G, N und der JB endlich mal den Abend damit verbringen ihre Badehosen mit Domestoswolle zu stricken.
Naja. Gestern gingen sie jedenfalls ins Soulcat und der DJ hat Bob & Marcia aufgelegt, Young, Gifted & Black, ein Lied, das man ungerechterweise selten hört. Also hier bitte schøn, denn man mag auch diese Zeile singen: "We're all proud to say!"
(Oj… diese Afrofrisuren! Und diese Klamotten!!!)
Naja. Gestern gingen sie jedenfalls ins Soulcat und der DJ hat Bob & Marcia aufgelegt, Young, Gifted & Black, ein Lied, das man ungerechterweise selten hört. Also hier bitte schøn, denn man mag auch diese Zeile singen: "We're all proud to say!"
(Oj… diese Afrofrisuren! Und diese Klamotten!!!)
lundi 26 avril 2010
In your heart
Allez, histoire de bien mieux commencer une semaine qu'on espère (re)bondissante, sans accrocs, tendue par ce ciel bleu de lundi matin sur Berlin, on chante avec Marcia Griffiths "And the world would be a better place". Et on a aussi le droit, si on le veut et si surtout on le peut, de danser sur la totalité de la reprise, datant de 1969, du Put A Little Love In Your Heart.
Au passage, on apprend que… … … Leonard Nimoy (ouiii! Mr Spock dans Star Trek) a eu la fausse bonne idée, en 1970, non pas seulement de chanter sous sa douche mais aussi d'enregistrer et, le comble, d'éditer une version du tube de Jackie DeShannon, sorti pour sa part en 1968. Il aurait mieux fait de garder ses grandes oreilles pointues et de se perdre dans l'espace interstellaire. On peut, si on veut se payer une bonne tranche de rigolade, voir sa très oubliable interprétation ici.
So, um gut besser in eine veroffentlich springende Woche zu kommen, eine Woche ohne Quälerei und Zänkerei, vergrössert von einem genau wie jetzt über Berlin blauen Himmel, kann man mit Marcia Griffiths "And the world would be a better place" singen. Man darf auch, wenn man die Lust und die Fähigkeit dazu hat, auf diesem 1969 Put A Little Love In Your Heart tanzen, eigentlich von Jackie DeShannon ein Jahr vorher gesungen.
Und man erfährt, dass… … … Leonard Nimoy (jaaa! Mister Spock in Star Trek) die schlechte gute Idee hatte, in 1970 dieses Hit nicht nur unter seiner Dusche zu singen, aber auch seine eigene Version aufzunehmen und herauszubringen. Er hätte eher weiter mit seinen grossen Spitzohren im Weltall weiterfummeln sollen. Wenn man aber schön lachen möchte, kann man diesen Sch(t)reck hier hören.
Au passage, on apprend que… … … Leonard Nimoy (ouiii! Mr Spock dans Star Trek) a eu la fausse bonne idée, en 1970, non pas seulement de chanter sous sa douche mais aussi d'enregistrer et, le comble, d'éditer une version du tube de Jackie DeShannon, sorti pour sa part en 1968. Il aurait mieux fait de garder ses grandes oreilles pointues et de se perdre dans l'espace interstellaire. On peut, si on veut se payer une bonne tranche de rigolade, voir sa très oubliable interprétation ici.
So, um gut besser in eine veroffentlich springende Woche zu kommen, eine Woche ohne Quälerei und Zänkerei, vergrössert von einem genau wie jetzt über Berlin blauen Himmel, kann man mit Marcia Griffiths "And the world would be a better place" singen. Man darf auch, wenn man die Lust und die Fähigkeit dazu hat, auf diesem 1969 Put A Little Love In Your Heart tanzen, eigentlich von Jackie DeShannon ein Jahr vorher gesungen.
Und man erfährt, dass… … … Leonard Nimoy (jaaa! Mister Spock in Star Trek) die schlechte gute Idee hatte, in 1970 dieses Hit nicht nur unter seiner Dusche zu singen, aber auch seine eigene Version aufzunehmen und herauszubringen. Er hätte eher weiter mit seinen grossen Spitzohren im Weltall weiterfummeln sollen. Wenn man aber schön lachen möchte, kann man diesen Sch(t)reck hier hören.
samedi 25 avril 2009
Beatles (go ska)
Og det har vært så vanskelig å komme igang med oversettelsen av Beatles. Det har tatt meg lenge, altfor lenge, å forstå årsakene. Men nå jeg vet bedre. For i utgangspunkt skulle det ikke være det, altså vanskelig, beinhard – Sara Stridsberg var vanskelig og beinhard, for eksempel. Men Beatles,neivel… Jeg har oversatt 5 romaner av Lars og denne byr ikke på noen spesielle utfordringer. Så hvorfor? Ja, hvorfor?
Jeg tror helt enkelt at det har med det fysiske å gjøre. Det fysiske som man hele tiden glemmer i oversettelsens prosess, som man undervurderer, som jeg har snakket her før og som jeg bestandig minner studentenen om når jeg holder et foredrag om det å oversette. Kroppen har en hukommelse, og i denne saken husker kroppen hvordan det var å skulle oversette Halvbroren, hvor lang tid det tok, det at det aldri tok slutt, at det bare fortsatte og så ut som det aldri ville gjøre det. Og nå sitter jeg med boka på den venstre siden av tastaturen, 700 sider, litt mer enn det, og i en altfor lang periode har kroppen sagt: nei. Nei, ikke en gang til. Jeg vil ikke det. Det sa kroppen, og jeg hørte det ikke. Kroppen sa: ikke enda flere 700 sider etter de 600 sidene av Johan.
Jeg har brukt en triks til å gå bortenfor problemet, til å overvinne det. Siden jeg har ikke noen intim relasjon med Beatles. Jeg mener nå med THE Beatles, med gruppen. Det finnes vel noen låter som jeg synes var helt nye, innoverende: Lucy In The Sky With Diamonds må vel regnes som min favoritt (komisk nok), musikalsk overtreffer den alt, for ikke å snakke om tekstene. Og så finnes det Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, men det forbinder jeg med min barndom. Jeg tror jeg hørte det som barn, i den svarthvite fjernsynet som dengang vi hadde. Det har lagt seg inne i meg som en sjikt.
Og så brukte jeg en triks. Det er nemlig en sampler av Trojan Records som jeg ikke hadde: Trojan Beatles Tribute Box, som samler alle de ska-låtene som ble produsert den gangen på 60-tallet og som egentlig bare er coverversjoner av Beatles-sanger. Og de funket! De ga meg pågangsmot og glede igjen.
Som illustrasjon av dette skal vi høre en låt synget av Marcia Griffiths, den såkaldte "queen of reggae". Inn i versjonen hennes kan man høre i musikken hvordan rocksteady-bølgen fremdeles hersker (gitaren), men stemmen og Hammond-orgelen er allerede inn i den nesten bølgen: nemlig skinhead reggae, som kom like etterpå og som for det meste ble noe som stammer fra England, hvor denne låten er blitt produsert, i 1969, samme år som originalen kom ut. I nighterne (som man kaller dem, altså disse festene hvor man hører ska) er dette blitt en standard, siden den er en klassiker. Vær så god.
Jeg tror helt enkelt at det har med det fysiske å gjøre. Det fysiske som man hele tiden glemmer i oversettelsens prosess, som man undervurderer, som jeg har snakket her før og som jeg bestandig minner studentenen om når jeg holder et foredrag om det å oversette. Kroppen har en hukommelse, og i denne saken husker kroppen hvordan det var å skulle oversette Halvbroren, hvor lang tid det tok, det at det aldri tok slutt, at det bare fortsatte og så ut som det aldri ville gjøre det. Og nå sitter jeg med boka på den venstre siden av tastaturen, 700 sider, litt mer enn det, og i en altfor lang periode har kroppen sagt: nei. Nei, ikke en gang til. Jeg vil ikke det. Det sa kroppen, og jeg hørte det ikke. Kroppen sa: ikke enda flere 700 sider etter de 600 sidene av Johan.
Jeg har brukt en triks til å gå bortenfor problemet, til å overvinne det. Siden jeg har ikke noen intim relasjon med Beatles. Jeg mener nå med THE Beatles, med gruppen. Det finnes vel noen låter som jeg synes var helt nye, innoverende: Lucy In The Sky With Diamonds må vel regnes som min favoritt (komisk nok), musikalsk overtreffer den alt, for ikke å snakke om tekstene. Og så finnes det Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, men det forbinder jeg med min barndom. Jeg tror jeg hørte det som barn, i den svarthvite fjernsynet som dengang vi hadde. Det har lagt seg inne i meg som en sjikt.
Og så brukte jeg en triks. Det er nemlig en sampler av Trojan Records som jeg ikke hadde: Trojan Beatles Tribute Box, som samler alle de ska-låtene som ble produsert den gangen på 60-tallet og som egentlig bare er coverversjoner av Beatles-sanger. Og de funket! De ga meg pågangsmot og glede igjen.
Som illustrasjon av dette skal vi høre en låt synget av Marcia Griffiths, den såkaldte "queen of reggae". Inn i versjonen hennes kan man høre i musikken hvordan rocksteady-bølgen fremdeles hersker (gitaren), men stemmen og Hammond-orgelen er allerede inn i den nesten bølgen: nemlig skinhead reggae, som kom like etterpå og som for det meste ble noe som stammer fra England, hvor denne låten er blitt produsert, i 1969, samme år som originalen kom ut. I nighterne (som man kaller dem, altså disse festene hvor man hører ska) er dette blitt en standard, siden den er en klassiker. Vær så god.
Inscription à :
Articles (Atom)


